قاسم بن الحسين عليه السلام به عزم جهاد قدم به سوي معركه نهاد، چون حضرت سيدالشهداء عليه السلام نظرش بر فرزند برادر افتاد كه جان گرامي بر كف دست نهاده آهنگ ميدان كرده، بي‌تواني پيش شد و دست به گردن قاسم درآورد و او را در بر كشيد و هر دو تن چندان بگريستند كه در روايت وارد شده حَتّي غٌشِي عَلَيْهِما، پس قاسم گريست و دست و پاي عم خود را چندان بوسيد تا اذن حاصل نمود، پس جناب قاسم عليه السلام به ميدان آمد در حالي كه اشكش به صورت جاري بود و مي‌فرمود:

اِنْ تَنْكرُوٌني فَانَا اْبنُ الْحَسَنِ
سِبْطِ النَّبِيّ الْمُصْطَفي الْمُؤْتَمِن

هذا حُسَيْنٌ كَالْاَسيرالْمُرْتَهَن
بَيْنَ اُناسٍ لاسُقُوا صَوْبَ المَزنِ

...