مقدس مآبها شقي ترين مخالفان حضرت پس از ظهور
| نویسنده : khastedel | بازدید ها : 248 | موضوع: خبرها | تعداد نظرات: 0 | تاریخ انتشار : 12 آبان 1389 |
مقدس مآب ها چون كارها را بر وفق مراد خود نمى بينند، با سلاح دين و مذهب به جنگ حضرت ولي عصر(عج) مى روند.
خبرگزاري شبستان: در طول تاريخ اسلام ظاهرگرايان مهم ترين موانع احياى دين و تحولات اجتماعى بوده اند. كسانى كه به باطن و روح دين توجه نكرده و افق درك شان فراتر از پوست و قالب را نمى نگرد، لذا موجب مى شود كه در زمانهاى حساس، تكليف را نشناسند و به رويارويى پيامبر و امامان (ع) كشانده شوند.
در جريان نزول آيه روزه و نماز مسافر، پيامبر(ص) در سفر، دستور افطار دادند و خود روزه گشودند، ولى گروهى كه به خيال مقدس مأبانه خود، هر سختى ثواب دارد، به روزه ادامه دادند. پيامبر با آنان برخورد كرد و به ايشان لقب گناهكار داد(1)
اينان كساني هستند كه حضرت علي (ع) را به ستوه آوردند و جنگ صفين را كه در شرف پيروزي بودند را به صلح رساندند و آنچنان به جمود و خشك مغزي هاي خود ادامه دادند كه حضرت مجبور شد در جنگي يك سويه اكثر آنان را از ميان بردارند و عاقبت به دست يكي از همين مقدس مآبها به شهادت برسند. كسانى هستند كه به ظاهر، خود را به قداست و تقوى آراسته مى كنند و از درون به بيمارى خود خواهى و خود پسندى دچارند و عوام الناس آن ها را مقدس مى پندارند.
امام صادق(ع) مى فرمايد: آزردگى هايى كه مهدى ما از روى نادانان روزگار خود متحمل مى شود، بيش از زحماتى است كه به پيامبر از جاهلان زمان خود وارد شده . گفتم: چگونه؟ فرمود: پيامبر در زمانى برانگيخته شد كه مردم، سنگ و درخت و چوب مى پرستيدند. قائم، آن گاه كه قيام كند، مردم عليه او قرآن را تاويل مى كنند.(2)
طبق روايات بيشترين كار شكنى ها عليه حضرت از طرف كسانى است كه ادعاى موافقت با امام را دارند و خود را از منتظران حضرت (ع) مى دانند. اينان، امام را نه به خاطر پياده كردن اسلام اصيل، بلكه براى همراه كردن امام با آرزوهاى خود مى خواهند .
اينان چون كارها را بر وفق مراد خود نمى بينند، با سلاح دين و مذهب به جنگ امام مى روند كه به فرموده امام صادق (ع): چه بسياركسانى كه ادعاى پيروى او را دارند، ولى پس از ظهور از او رو برمى گردانند(3) امام باقر(ع) مى فرمايد: ...حضرت مهدى (ع) به سوى كوفه رهسپار مى شود. در آن جا شانزده هزار نفر از بتريه، مجهز به سلاح در برابر حضرت مى ايستند آنان قاريان قرآن و دانشمندان دينى هستند كه پيشانى هاى شان از عبادت بسيار، پينه بسته، چهره هاى آن ها بر اثر شب زنده دارى زرد شده و نفاق سراپاى شان را پوشانده است. آنان يك صدا فرياد بر مى آورند، اى فرزند فاطمه(ع) از همان راه كه آمده اى برگرد، زيرا به تو نيازى نداريم. حضرت مهدى (ع) در پشت شهر نجف، از ظهر روز دوشنبه تا شامگاه بر آنان شمشير مى كشد و همه را مى كشد (4)
پي نوشت:
1. تفسير نور الثقلين ج1 ص 0165
2.غيبة نعمانى ص 0322
3. ميزان الحكمه ج 1 ص 292.
4. غيبة طوسي ص 283 اثبات الهداة ج 3 ص 516 بحارالانوار ج 2 ص 598
خبرگزاري شبستان: در طول تاريخ اسلام ظاهرگرايان مهم ترين موانع احياى دين و تحولات اجتماعى بوده اند. كسانى كه به باطن و روح دين توجه نكرده و افق درك شان فراتر از پوست و قالب را نمى نگرد، لذا موجب مى شود كه در زمانهاى حساس، تكليف را نشناسند و به رويارويى پيامبر و امامان (ع) كشانده شوند.
در جريان نزول آيه روزه و نماز مسافر، پيامبر(ص) در سفر، دستور افطار دادند و خود روزه گشودند، ولى گروهى كه به خيال مقدس مأبانه خود، هر سختى ثواب دارد، به روزه ادامه دادند. پيامبر با آنان برخورد كرد و به ايشان لقب گناهكار داد(1)
اينان كساني هستند كه حضرت علي (ع) را به ستوه آوردند و جنگ صفين را كه در شرف پيروزي بودند را به صلح رساندند و آنچنان به جمود و خشك مغزي هاي خود ادامه دادند كه حضرت مجبور شد در جنگي يك سويه اكثر آنان را از ميان بردارند و عاقبت به دست يكي از همين مقدس مآبها به شهادت برسند. كسانى هستند كه به ظاهر، خود را به قداست و تقوى آراسته مى كنند و از درون به بيمارى خود خواهى و خود پسندى دچارند و عوام الناس آن ها را مقدس مى پندارند.
امام صادق(ع) مى فرمايد: آزردگى هايى كه مهدى ما از روى نادانان روزگار خود متحمل مى شود، بيش از زحماتى است كه به پيامبر از جاهلان زمان خود وارد شده . گفتم: چگونه؟ فرمود: پيامبر در زمانى برانگيخته شد كه مردم، سنگ و درخت و چوب مى پرستيدند. قائم، آن گاه كه قيام كند، مردم عليه او قرآن را تاويل مى كنند.(2)
طبق روايات بيشترين كار شكنى ها عليه حضرت از طرف كسانى است كه ادعاى موافقت با امام را دارند و خود را از منتظران حضرت (ع) مى دانند. اينان، امام را نه به خاطر پياده كردن اسلام اصيل، بلكه براى همراه كردن امام با آرزوهاى خود مى خواهند .
اينان چون كارها را بر وفق مراد خود نمى بينند، با سلاح دين و مذهب به جنگ امام مى روند كه به فرموده امام صادق (ع): چه بسياركسانى كه ادعاى پيروى او را دارند، ولى پس از ظهور از او رو برمى گردانند(3) امام باقر(ع) مى فرمايد: ...حضرت مهدى (ع) به سوى كوفه رهسپار مى شود. در آن جا شانزده هزار نفر از بتريه، مجهز به سلاح در برابر حضرت مى ايستند آنان قاريان قرآن و دانشمندان دينى هستند كه پيشانى هاى شان از عبادت بسيار، پينه بسته، چهره هاى آن ها بر اثر شب زنده دارى زرد شده و نفاق سراپاى شان را پوشانده است. آنان يك صدا فرياد بر مى آورند، اى فرزند فاطمه(ع) از همان راه كه آمده اى برگرد، زيرا به تو نيازى نداريم. حضرت مهدى (ع) در پشت شهر نجف، از ظهر روز دوشنبه تا شامگاه بر آنان شمشير مى كشد و همه را مى كشد (4)
پي نوشت:
1. تفسير نور الثقلين ج1 ص 0165
2.غيبة نعمانى ص 0322
3. ميزان الحكمه ج 1 ص 292.
4. غيبة طوسي ص 283 اثبات الهداة ج 3 ص 516 بحارالانوار ج 2 ص 598
( تگ های این مطلب )
( مطالب مرتبط )